தீண்டல்


விழியால், சுவாசக் காற்றல்,
விரலால், உள்ள உணர்வால்
எனைத் தீண்டிப் பார்த்தாய்
பயனேதும் இல்லை யென்று
சற்று விலகியே போனாய்...
பெண்ணே நின் தீண்டலை
யான் நிலையாய் பெறவே
சிலையாய் நின்றதை யறிவாயோ?

9 பின்னூட்டங்கள்:

Anonymous said...

a different thinking....too gud....

-Anamika K

swati said...

thithikkum sorkorppu...!

வினோத் குமார் கோபால் said...

கவிதையை உணவாய் சுவைத்த அனாமிகா மற்றும் சுவாதி இருவரும் நன்றிகள்

chillu said...

unmayan unarvuhal uruveduthal ipadithan.....arumayana kavithai vinoth asathareenga

arni said...

sinthanaigal alugu peruvathu sinthipavargale poruthu...
kavithaigal alugu peruvathu kavinyare poruthu... ipadi alaga sinthithu kavithaiyai elutha ungalal mathume mudiyum...ithu en karuthu...
very nicee...

காயத்ரி said...

மிகவும் அருமை!

வினோத் குமார் கோபால் said...

எண்ணித்தில் தோன்றியவைகளை
வார்த்தையால் கோர்த்தேன்
கவிதையாய் மாறியது

நன்றி சில்லு கருப்பட்டி. அர்னிதா மற்றும் காயத்ரி தேவி

siva said...

very nice vinoth

Anonymous said...

excellant lines yar

Anandhi K

Post a Comment