skip to main
|
skip to sidebar
கவிக்குடில் குமரன்
~ வினோத்குமார் கோபால் கவிதைகள் ~
கண்ணீர்
நடை பழகிய
முதிர்ந்த குழந்தை
தளர்ந்த உடலுக்கு
தாங்குதல் தேடுதடா!
ஊன்று கோல் உதவியது
உன்னைத் தேடிய
குழந்தைக்கு...
உன்னைத் தேடிய
குழந்தைக்கு,
தேடியது கிடைக்கவில்லை
விழி நீர் தெரிப்பும்
நிற்கவில்லை.
2 பின்னூட்டங்கள்:
kavithamurugesan
சொன்னது…
Nijamave Kanneer varuthu da
2 அக்டோபர், 2007 அன்று 12:19 AM
Nithi...
சொன்னது…
painfull linessssss
31 டிசம்பர், 2007 அன்று 9:45 AM
கருத்துரையிடுக
புதிய இடுகை
பழைய இடுகைகள்
முகப்பு
இதற்கு குழுசேர்:
கருத்துரைகளை இடு (Atom)
பட்டியல்
►
2024
(4)
►
மார்ச்
(4)
►
2022
(5)
►
அக்டோபர்
(4)
►
ஜனவரி
(1)
►
2020
(1)
►
ஏப்ரல்
(1)
►
2018
(1)
►
நவம்பர்
(1)
►
2014
(2)
►
ஏப்ரல்
(2)
►
2013
(19)
►
டிசம்பர்
(4)
►
ஆகஸ்ட்
(5)
►
ஜூலை
(7)
►
மே
(1)
►
ஜனவரி
(2)
►
2012
(4)
►
மார்ச்
(1)
►
பிப்ரவரி
(2)
►
ஜனவரி
(1)
►
2011
(53)
►
நவம்பர்
(2)
►
செப்டம்பர்
(3)
►
ஆகஸ்ட்
(5)
►
ஜூலை
(6)
►
ஜூன்
(3)
►
மே
(8)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(5)
►
பிப்ரவரி
(9)
►
ஜனவரி
(7)
►
2010
(43)
►
டிசம்பர்
(4)
►
நவம்பர்
(6)
►
அக்டோபர்
(4)
►
செப்டம்பர்
(3)
►
ஆகஸ்ட்
(2)
►
ஜூலை
(1)
►
ஜூன்
(4)
►
மே
(1)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(8)
►
பிப்ரவரி
(2)
►
ஜனவரி
(3)
►
2009
(19)
►
டிசம்பர்
(2)
►
நவம்பர்
(1)
►
அக்டோபர்
(1)
►
செப்டம்பர்
(1)
►
ஆகஸ்ட்
(2)
►
ஜூன்
(3)
►
மே
(3)
►
ஏப்ரல்
(2)
►
பிப்ரவரி
(3)
►
ஜனவரி
(1)
►
2008
(36)
►
நவம்பர்
(1)
►
அக்டோபர்
(1)
►
செப்டம்பர்
(1)
►
ஆகஸ்ட்
(4)
►
ஜூலை
(2)
►
ஜூன்
(7)
►
மே
(2)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(4)
►
பிப்ரவரி
(5)
►
ஜனவரி
(4)
▼
2007
(150)
►
டிசம்பர்
(13)
►
நவம்பர்
(1)
▼
அக்டோபர்
(7)
ஊமை
கனவு
கண்ணீர்
உயிர்
மருதாணி
குழந்தை
முதல் கவிதை
►
செப்டம்பர்
(6)
►
ஆகஸ்ட்
(2)
►
ஜூலை
(3)
►
ஜூன்
(3)
►
மே
(10)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(60)
►
பிப்ரவரி
(40)
என் மேகத் தோழி
ஒற்றைக் கண் பெண்ணவள் திங்களுக்கிரு முறை அயற்வாள்... அவளுறக்கம் கண்ட ஊறார் அமாவாசை என்பர்! உடல் நலின மேனிக்கு வெண்ணிற புகையுடுத்தி வலம் வருவா...
உயிரிசை
ஒரு வாய் கொண்டு ஈருயிர் பகிர்ந்து உண்ணும் ஈரைந்து மாத உறவுக்கு ஈடு இணை இவ்வுலகில் எவறேனும் கண்ட துண்டோ கருத்த அறை அதனில் தாயவள் உடல் உரிஞ்...
பூ முகம்
காந்தள் பூவின், இரு விரல்கள் பிரிந்து... குவளைப் பூவில், மலர்ந்தது கண்டேன்... மாலை கதிரவன் மத்தியில் இருக்கும், காந்தள் மலராய் நின் முகம் கண...
தொப்புள் கொடி
மெல்லிய காற்றின் அசைவில் நின்று நாட்டியம் காணா முதலுறவு காட்டிய தொப்புள் கொடிதனை தாயிடம் தானம் பெற்று தன் யாக்கைத் திருகி உயிரளித்த முதல் ...
நட்பிலக்கணம்
வெண் சுவரின்றி வாய் பிளக்கும் சிறு நகையும் மொழி அறியாது நா தெரிக்கும் குறை வரியும் குழந்தையிடம் அழகு தான் துன்பம் துயரம் இன்பம் இடுக்கண் இவ...
நானும் கவிஞன்...
பூக்களும் சிரிக்கும் என்று அறியாது இருந்து விட்டேன்... நின் புன்னகை மலர்ந்ததில் அதனை உணர்ந்து கொண்டேன்! கருஞ்சாந்தாய் நீர்வீழ்ச்சி இருந்தது...
நீ தான் நான் என்றேன்...
மேகத்தை கேட்டாய்... அதனை உறுக்கி, மழையாய் தந்தேன்! முத்தம் ஒன்று, கடனாய் கேட்டாய்... மொத்தமாய் தந்துவிட்டேன்! புத்தகம் ஒன்று கேட்டாய்... பற...
நீயும்... நானும்...
தினமும்... வந்து வந்து போவதற்கும், பிறையாய் தேய்வதற்கும், நீ நிலவில்லை பெண்ணே.... என்னுடனே இருக்கும் விழி! வருடந்தோறும்... மழை மன்ன...
என்றென்றும் வேண்டுமடி
வாய் திறவாது வெட்கத்துடன், நாணி பிறக்கும் நகையும்... இயற்கையின் வாடை பிடுங்கி, மேனி நிறைத்த மணமும்... பாதச் சுவடுகள், மணல் அலந்து, தூரம் சென...
பூக்களின் வெற்றி
பச்சை பச்சையாய் வெடித்து நீட்டி விரல்களாய் முளைத்து நிற்கும் செடியின் துணையே கிளையே உனைத் தழுவியே நின் சிகரம் ஏறி முகம் காட்டிச் சிரிக்கும் ...
நண்பர்கள்
Copyright ©
கவிக்குடில் குமரன்
Blogger Theme
by
BloggerThemes
&
Chethstudios
Design by
Metalab
2 பின்னூட்டங்கள்:
Nijamave Kanneer varuthu da
painfull linessssss
கருத்துரையிடுக