skip to main
|
skip to sidebar
கவிக்குடில் குமரன்
~ வினோத்குமார் கோபால் கவிதைகள் ~
கனவு
உன் மனம் உனையறியாமல்
உறக்கத்தில் களவு போகும்!
உடலைவிட்டு உயிர் பிரித்து
நினைவுகளோடு ஓடிப்போகும்!
வேற்றுலகம் சென்று சேர்ந்து
நினைவுகள் யாவும்
மேடை போடும்!
இவையாவும் கனவுகளாய்
நீ காணக்கூடும்!
2 பின்னூட்டங்கள்:
காயத்ரி
சொன்னது…
தங்கள் கவிதை மிகவும் அருமை!
வளர்க தங்கள் திறன்!
5 அக்டோபர், 2007 அன்று 3:06 PM
Nithi...
சொன்னது…
தங்கள் கவிதை மிகவும் அருமை!
வளர்க தங்கள் திறன்!
31 டிசம்பர், 2007 அன்று 9:44 AM
கருத்துரையிடுக
புதிய இடுகை
பழைய இடுகைகள்
முகப்பு
இதற்கு குழுசேர்:
கருத்துரைகளை இடு (Atom)
பட்டியல்
►
2024
(4)
►
மார்ச்
(4)
►
2022
(5)
►
அக்டோபர்
(4)
►
ஜனவரி
(1)
►
2020
(1)
►
ஏப்ரல்
(1)
►
2018
(1)
►
நவம்பர்
(1)
►
2014
(2)
►
ஏப்ரல்
(2)
►
2013
(19)
►
டிசம்பர்
(4)
►
ஆகஸ்ட்
(5)
►
ஜூலை
(7)
►
மே
(1)
►
ஜனவரி
(2)
►
2012
(4)
►
மார்ச்
(1)
►
பிப்ரவரி
(2)
►
ஜனவரி
(1)
►
2011
(53)
►
நவம்பர்
(2)
►
செப்டம்பர்
(3)
►
ஆகஸ்ட்
(5)
►
ஜூலை
(6)
►
ஜூன்
(3)
►
மே
(8)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(5)
►
பிப்ரவரி
(9)
►
ஜனவரி
(7)
►
2010
(43)
►
டிசம்பர்
(4)
►
நவம்பர்
(6)
►
அக்டோபர்
(4)
►
செப்டம்பர்
(3)
►
ஆகஸ்ட்
(2)
►
ஜூலை
(1)
►
ஜூன்
(4)
►
மே
(1)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(8)
►
பிப்ரவரி
(2)
►
ஜனவரி
(3)
►
2009
(19)
►
டிசம்பர்
(2)
►
நவம்பர்
(1)
►
அக்டோபர்
(1)
►
செப்டம்பர்
(1)
►
ஆகஸ்ட்
(2)
►
ஜூன்
(3)
►
மே
(3)
►
ஏப்ரல்
(2)
►
பிப்ரவரி
(3)
►
ஜனவரி
(1)
►
2008
(36)
►
நவம்பர்
(1)
►
அக்டோபர்
(1)
►
செப்டம்பர்
(1)
►
ஆகஸ்ட்
(4)
►
ஜூலை
(2)
►
ஜூன்
(7)
►
மே
(2)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(4)
►
பிப்ரவரி
(5)
►
ஜனவரி
(4)
▼
2007
(150)
►
டிசம்பர்
(13)
►
நவம்பர்
(1)
▼
அக்டோபர்
(7)
ஊமை
கனவு
கண்ணீர்
உயிர்
மருதாணி
குழந்தை
முதல் கவிதை
►
செப்டம்பர்
(6)
►
ஆகஸ்ட்
(2)
►
ஜூலை
(3)
►
ஜூன்
(3)
►
மே
(10)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(60)
►
பிப்ரவரி
(40)
சன்னலோரம் ஒரு பார்வை...
வகுப்பறை வாசலில், என்னை பார்த்து, விடை பெறுவதற்கு, கை அசைத்துவிட்டு... பிரிய மனமின்றி, சன்னலின் ஓரம், எட்டிப் பார்த்து, வருத்தத்துடன் நீ சென...
பூக்களுக்கு பிறந்தநாள்!
உன் உதடுபட்டு, விரியும் பூக்கள் எல்லாம், இயற்கையாய் மலரவில்லை... வெட்கம் தாங்காமல் வெடிக்கின்றது! என் உதடுகளும், நாணல் கொண்டு, அழக...
யாரும் அரியாத உண்மை...
நட்சத்திரங்கள் ஒன்று கூடி, விரிக்கும் வெள்ளைக் கீற்றுகளின், அழகிய கூட்டத்தில் இருந்து, வருபவள் தேவதை என்றால்... உன் பெயர் என்ன? வண்...
உறக்கம் எனும் தோழன்
பெற்றவள் மடி தன்னில் எந்தன் தலை சாய்க்க செழித்த கருங்குழல் காட்டினுள் விரல்கள் உலாவி வருடலால் விழிகளுக்குத் திரை இட்டு சொர்க ரதத்தில் செவ்வ...
அழகிய பொழிவுகள்!
எத்தனை எத்தனையோ மலர்கள் பறித்து, அதில் ஒன்றை தேர்வு செய்து, அதனை அழகாய் சூட வைத்து, எனக்காகவே பூத்ததாய் பொய் சொல்வாய்! தத்தித் தவழ்ந்து த...
வெள்ளை நிறக் காதல்கள்!
பெண்ணே, நீ எந்தன் வானம்! உன்னுடைய விழிகள், அதிகாலை சூரியன்கள்! ஆகையால்... மேல் இமையும், கீழ் இமையும், சேரும் ஒவ்வொரு கனமும்... என...
தவத்தாய்
உமிழ்தலில் உலகங் கண்டு நூலிறுகி முதுகுத் தண்டாய் மாற்றம் காணுந்திங்கள் மட்டில் பிள்ளையின் தலைதனைத் தாங்கிய தெய்வத்தின் கரங்கள் அதனை உடல் தகன...
அன்பெனும் ஒளி
கருப்பு நிறத்தையும் தோற்கடிக்கும் நிறத்தை உமிழ்ந்திருக்கும் இடமதில் முருக்கித் திரித்த வெண்நாவுடைய மண்ணெரித்து எண்ணெய் உண்ட வெண்நா எரிக்கும...
விழியீர்ப்பு விசை
உன்னை கடந்து, போகும் போது... நின் விழிகளை, இமை இரண்டினுள், சிறிது நேரம், சிறையிடு பெண்ணே! இத்தனை நாட்கள், நாம் நடத்தும், விழியீர்ப்பு போர...
தூரல் மழை...
வீட்டின் முற்றத்தில் நின்று... பெய்யும் மழையின் சாரலை, கைகளின் குவியத்தில் ஏந்தி, குளிர்ச்சியை இரசித்திருந்த பொழுது... மழையின் தூரல் துளியை...
நண்பர்கள்
Copyright ©
கவிக்குடில் குமரன்
Blogger Theme
by
BloggerThemes
&
Chethstudios
Design by
Metalab
2 பின்னூட்டங்கள்:
தங்கள் கவிதை மிகவும் அருமை!
வளர்க தங்கள் திறன்!
தங்கள் கவிதை மிகவும் அருமை!
வளர்க தங்கள் திறன்!
கருத்துரையிடுக