skip to main
|
skip to sidebar
கவிக்குடில் குமரன்
~ வினோத்குமார் கோபால் கவிதைகள் ~
பெண்ணாய் பிறந்த பிரம்மன்!
விதையாய் இட்ட அணுவை,
வேரூன்றி மரமாக மாற,
உயிரும் உருவமும் தந்து...
உணவும் உறைவிடமும் தந்து...
குருதியும் சதையும் கொண்ட,
உருவ பிண்டமாய் படைத்துவிட்டாய்!
பெண்ணாய் பிறந்த,
பிரம்மன் என்பது நீதானோ?
1 பின்னூட்டங்கள்:
எஸ்.கே
சொன்னது…
படமும் கவிதையும் சூப்பர்!
11 ஜனவரி, 2011 அன்று 1:23 PM
கருத்துரையிடுக
புதிய இடுகை
பழைய இடுகைகள்
முகப்பு
இதற்கு குழுசேர்:
கருத்துரைகளை இடு (Atom)
பட்டியல்
►
2024
(4)
►
மார்ச்
(4)
►
2022
(5)
►
அக்டோபர்
(4)
►
ஜனவரி
(1)
►
2020
(1)
►
ஏப்ரல்
(1)
►
2018
(1)
►
நவம்பர்
(1)
►
2014
(2)
►
ஏப்ரல்
(2)
►
2013
(19)
►
டிசம்பர்
(4)
►
ஆகஸ்ட்
(5)
►
ஜூலை
(7)
►
மே
(1)
►
ஜனவரி
(2)
►
2012
(4)
►
மார்ச்
(1)
►
பிப்ரவரி
(2)
►
ஜனவரி
(1)
▼
2011
(53)
►
நவம்பர்
(2)
►
செப்டம்பர்
(3)
►
ஆகஸ்ட்
(5)
►
ஜூலை
(6)
►
ஜூன்
(3)
►
மே
(8)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(5)
►
பிப்ரவரி
(9)
▼
ஜனவரி
(7)
பிள்ளைபேறு!
அம்மா!!!
எத்தனை தவம் செய்தாய்?
முதல் முத்தம்!
வார்த்தைகள் ஏதும் இல்லையடி!
நீ அரிதாரம் பூசாத கண்ணனோ?
பெண்ணாய் பிறந்த பிரம்மன்!
►
2010
(43)
►
டிசம்பர்
(4)
►
நவம்பர்
(6)
►
அக்டோபர்
(4)
►
செப்டம்பர்
(3)
►
ஆகஸ்ட்
(2)
►
ஜூலை
(1)
►
ஜூன்
(4)
►
மே
(1)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(8)
►
பிப்ரவரி
(2)
►
ஜனவரி
(3)
►
2009
(19)
►
டிசம்பர்
(2)
►
நவம்பர்
(1)
►
அக்டோபர்
(1)
►
செப்டம்பர்
(1)
►
ஆகஸ்ட்
(2)
►
ஜூன்
(3)
►
மே
(3)
►
ஏப்ரல்
(2)
►
பிப்ரவரி
(3)
►
ஜனவரி
(1)
►
2008
(36)
►
நவம்பர்
(1)
►
அக்டோபர்
(1)
►
செப்டம்பர்
(1)
►
ஆகஸ்ட்
(4)
►
ஜூலை
(2)
►
ஜூன்
(7)
►
மே
(2)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(4)
►
பிப்ரவரி
(5)
►
ஜனவரி
(4)
►
2007
(150)
►
டிசம்பர்
(13)
►
நவம்பர்
(1)
►
அக்டோபர்
(7)
►
செப்டம்பர்
(6)
►
ஆகஸ்ட்
(2)
►
ஜூலை
(3)
►
ஜூன்
(3)
►
மே
(10)
►
ஏப்ரல்
(5)
►
மார்ச்
(60)
►
பிப்ரவரி
(40)
இப்படிக்கு பசுமை - 3
பசும் பிடரியுதிர்த்த பனையும் தென்னையும், தோல்கள் இழந்து நரம்புகளாய் தோன்றும் வேம்பும் மாமரமும், இளம் பச்சை ஆடையை துறந்து அசையாது நிற்கும் ...
விண்ணப்பங்கள்!
உன்னருகே இல்லாமல், பயில்வதில் மூழ்கிய, கல்லூரி நாட்களையும்... வேலை தேடியே, அலைந்த நாட்களையும்... மீட்டுத்தர வேண்டியே, ஒவ்வொரு கடவுளுக்கு......
புண்ணியம்
நான் விளையாடும் பொழுது, என்னுடன் நீயும் விளையாடுகிறாய்! நான் சிரிக்கும் பொழுது, என்னுடன் நீயும் சிரிக்கிறாய்! நான் அழும் பொழுது மட்டும், ...
ஏனடி மலர்ந்தாய்?
மனத்திலும் குணத்திலும் மென்மை கொண்ட மேன்மையான மல்லிகையே ஏனடி மலர்ந்தாய்? என்னவள் விழிக்கும் காலம் இன்னும் வரவில்லையே, ஏனடி மலர்ந்தாய்? அவள் ...
மழை
வரும் வரை நின் வரவை எதிர் பார்த்திருப்பேன் வந்தபின் உன்னையே பார்த்திருப்பேன் அடி பெண்ணே நீயும் மழை தான்
கற் சிற்பம்
கற் சிற்பமும் சிறகடிக்கும் கண்மணியே உன் விழியிரண்டும் மொழி பேசினால் நானே தான் அச்சிற்பி யெனில் என் விழியே உளியாகுமோ
என்றென்றும் வேண்டுமடி
வாய் திறவாது வெட்கத்துடன், நாணி பிறக்கும் நகையும்... இயற்கையின் வாடை பிடுங்கி, மேனி நிறைத்த மணமும்... பாதச் சுவடுகள், மணல் அலந்து, தூரம் சென...
உன்னை பார்த்து இரசித்தேன்
எப்படி தான் வரவழைத்தாய்? என்னை, நீ செல்லும் பாதையெல்லாம்... தோழிகளிடம் பேசும் போதும், தங்கையோடு விளையாடும் போதும், தாய்மடி சாயும் போதும...
உன்னைப் பற்றி...
உன்னைப் பற்றி நான் என்ன சொல்ல... உயிரை உரித்து உதிரத்தை உணவாய் உறிஞ்சும் உன் பார்வை இது நாள் வரை நாம் பேசாத வார்த்தைகளெல்லாம் சேர்த்துப் பே...
பேருந்தில் நீ எனக்கு...
என்னை பார்த்து, அன்று ஏனடி, அழகாய் சிரித்தாய்? பேருந்து பயணத்தில்... சன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்து, காதுகளுக்கு இனிமையாய், இசை பகிர்ந்து கொண்டிரு...
நண்பர்கள்
Copyright ©
கவிக்குடில் குமரன்
Blogger Theme
by
BloggerThemes
&
Chethstudios
Design by
Metalab
1 பின்னூட்டங்கள்:
படமும் கவிதையும் சூப்பர்!
கருத்துரையிடுக